The media about me.

MEDIA.

JE VINDT ME REGELMATIG IN DE MEDIA, ZOWEL OFFLINE ALS ONLINE. ONDERSTAAND EEN KLEINE SELECTIE VAN VERSCHENEN PUBLICATIES & VERMELDINGEN, OVER MIJ EN/OF OVER
SAVVY SENSE.

The media about me.
ISSA Homepage Photo

MEDIA.

JE VINDT ME REGELMATIG IN DE MEDIA, ZOWEL OFFLINE ALS ONLINE. ONDERSTAAND EEN KLEINE SELECTIE VAN VERSCHENEN PUBLICATIES & VERMELDINGEN, OVER MIJ EN/OF OVER
SAVVY SENSE.

ISSA IN THE MEDIA.

Leef je mooiste leven

“Dromen heb je om ze waar te maken.” Vanuit dat gevoel lieten Issa en haar echtgenoot nog niet zo lang geleden hun Nederlandse leventje achter zich. “We verkochten ons huis en lieten mijn bedrijfspand achter om samen met onze jongste dochter van elf een nieuw avontuur op Ibiza aan te gaan.” Alleen hun oudste dochter bleef achter om te studeren. “Het moeilijkste van de hele emigratie…

Een stuk moeilijker dan het achterlaten van haar werk. Als ‘new generation leader’, zoals ze zichzelf omschrijft, kan ze dat namelijk overal ter wereld uitvoeren. “Ik empower anderen en laat ze op een diep niveau verder ontwaken. Zo geef ik ze een nieuwe perceptie van wie ze zijn, zodat ze meer kunnen gaan leven vanuit hun ziel en niet alleen vanuit allerlei overtui- gingen die ze onderweg als waarheid zijn gaan aannemen.” Iets waar Ibiza volgens Issa als woon- en werkplek ontzettend geschikt voor is. “Het eiland geeft mij rust en haalt het allerbeste in mij naar boven, wat in mijn werk is terug te zien. Bovendien sluit het eiland aan op mijn ‘trilling’ (hogere vibe), wat ontzettend belangrijk is voor een hoogbegaafde, bewuste soul als ik.”

Omgekeerde wereld

Haar werk was overigens niet het eerste waar- voor Issa naar Ibiza verhuisde. “Ik voelde altijd al aan alles dat ik naar Ibiza toe wilde. Mijn man had destijds echter, zoals velen, het beeld dat het een feesteiland was. Het duurde dus even voor ik hem zover kreeg om mee te gaan.” Na die eerste keer wilden ze niets anders meer. “Mijn eerste ontmoeting met het eiland voelde alsof ik er al eerder was geweest. Alles voelde vertrouwd en bekend. De vibe, de mensen, het is alsof je ‘zonder jas aan’ leeft. Daarmee bedoel ik dat het hier oordeel- loos voelt. Op Ibiza ervaar ik de ruimte en de vrijheid om de persoon te zijn die ik ben en wil zijn.” In eerste in- stantie bracht een vakantie Issa en haar man dus naar Ibiza, maar al snel gingen ze steeds vaker. “Mijn hart werd meer en meer geopend door Ibiza en elke keer werd het zwaarder om terug te gaan naar Nederland. Het voelde als een soort omge- keerde wereld, weggaan van een plek waar je je vanaf het eerste moment zo ontzettend thuis voelt. Het begon er die eerste keer al mee dat ik in het vliegtuig naar Ibiza stapte en bij het raampje ging zitten. Op zich niets bijzonders, maar wel voor mij met mijn enorme hoogte- vrees. Sinds die dag ben ik daar ook ineens vanaf. Toen we landden voelde het ook meteen vertrouwd, als een echt thuis. Ik wist en voelde dat ik hier wilde wonen, alleen had mijn man daar nog wat meer tijd voor nodig. Toch koos hij er op een bepaald moment ook heel bewust voor, dus namen we samen de stap…”

LEES MEER

Leef je mooiste leven

“Dromen heb je om ze waar te maken.” Vanuit dat gevoel lieten Issa en haar echtgenoot nog niet zo lang geleden hun Nederlandse leventje achter zich. “We verkochten ons huis en lieten mijn bedrijfspand achter om samen met onze jongste dochter van elf een nieuw avontuur op Ibiza aan te gaan.” Alleen hun oudste dochter bleef achter om te studeren. “Het moeilijkste van de hele emigratie…

Een stuk moeilijker dan het achterlaten van haar werk. Als ‘new generation leader’, zoals ze zichzelf omschrijft, kan ze dat namelijk overal ter wereld uitvoeren. “Ik empower anderen en laat ze op een diep niveau verder ontwaken. Zo geef ik ze een nieuwe perceptie van wie ze zijn, zodat ze meer kunnen gaan leven vanuit hun ziel en niet alleen vanuit allerlei overtui- gingen die ze onderweg als waarheid zijn gaan aannemen.” Iets waar Ibiza volgens Issa als woon- en werkplek ontzettend geschikt voor is. “Het eiland geeft mij rust en haalt het allerbeste in mij naar boven, wat in mijn werk is terug te zien. Bovendien sluit het eiland aan op mijn ‘trilling’ (hogere vibe), wat ontzettend belangrijk is voor een hoogbegaafde, bewuste soul als ik.”

Omgekeerde wereld

Haar werk was overigens niet het eerste waar- voor Issa naar Ibiza verhuisde. “Ik voelde altijd al aan alles dat ik naar Ibiza toe wilde. Mijn man had destijds echter, zoals velen, het beeld dat het een feesteiland was. Het duurde dus even voor ik hem zover kreeg om mee te gaan.” Na die eerste keer wilden ze niets anders meer. “Mijn eerste ontmoeting met het eiland voelde alsof ik er al eerder was geweest. Alles voelde vertrouwd en bekend. De vibe, de mensen, het is alsof je ‘zonder jas aan’ leeft. Daarmee bedoel ik dat het hier oordeel- loos voelt. Op Ibiza ervaar ik de ruimte en de vrijheid om de persoon te zijn die ik ben en wil zijn.” In eerste in- stantie bracht een vakantie Issa en haar man dus naar Ibiza, maar al snel gingen ze steeds vaker. “Mijn hart werd meer en meer geopend door Ibiza en elke keer werd het zwaarder om terug te gaan naar Nederland. Het voelde als een soort omge- keerde wereld, weggaan van een plek waar je je vanaf het eerste moment zo ontzettend thuis voelt. Het begon er die eerste keer al mee dat ik in het vliegtuig naar Ibiza stapte en bij het raampje ging zitten. Op zich niets bijzonders, maar wel voor mij met mijn enorme hoogte- vrees. Sinds die dag ben ik daar ook ineens vanaf. Toen we landden voelde het ook meteen vertrouwd, als een echt thuis. Ik wist en voelde dat ik hier wilde wonen, alleen had mijn man daar nog wat meer tijd voor nodig. Toch koos hij er op een bepaald moment ook heel bewust voor, dus namen we samen de stap…”

LEES MEER

In vertrouwen

Issa: “Toen ik jong was, wilde ik het liefst een groot gezin met zes kinderen en zag ik het wel zitten om fulltime moeder te zijn. Ik kreeg mijn eerste dochter bewust op jonge leeftijd – ik was pas twintig – en het eerste jaar heb ik helemaal niet gewerkt. Ik kwam er echter al snel achter dat thuiszitten niets voor mij was. Bovendien bleek ik niet heel makkelijk zwanger te kunnen worden, dus die wens voor een groot gezin heb ik moeten laten varen. Mijn toenmalige partner en ik gingen al vrij snel uit elkaar en ik ontmoette mijn huidige man, Ted, toen ze bijna vier was. Op dat moment werkte ik al veel, hij heeft me eigenlijk nooit anders gekend. Ik had de mazzel dat hij niet zo ambitieus is, dus ik heb veel vrijheid gekregen om opleidingen te volgen en mezelf verder te ontwikkelen. Zo belandde ik in het zakenleven; ik heb jarenlang in het topsegment gewerkt. Ik moest veel overwerken en was ook in het weekend vaak weg, maar dat was geen probleem, want Ted hield thuis alles draaiende. Inmiddels hadden we samen ook een tweede dochter gekregen en is hij een dag minder gaan werken. Hij werkte bij Strukton, een echte mannenwereld, en werd wel even raar aangekeken toen hij het voorstelde. Ik was er echter heel happy mee, want het gaf mij de vrijheid om mijn ambities waar te maken en mijn kinderen ook een fijne basis te geven.”

“Iedereen heeft het nu over de Luizenmoeder… zo’n soort moeder ben ik dus nooit geweest. Ik stond niet aan het schoolplein te praten met andere moeders, en bemoeide me ook niet met de dingen die daar gebeurden. Ik was die haastige moeder op hakken die de kinderen een zoen gaf en dan snel aan het werk ging. Ik had ook helemaal geen zin om naar de verhalen over de kinderen van anderen te luisteren. Daarmee vertoonde ik misschien geen sociaal wenselijk gedrag, maar ik heb zo vaak gedacht bij die moeders op het schoolplein: Waar maken jullie je druk om?

Het was mijn man die naar schoolavonden ging en mij dan achteraf bijpraatte. Hij was ook degene die pannenkoeken voor de kinderen stond te bakken of cadeautjes kocht voor verjaardagen. Dan zei mijn dochter: ‘Mam, je weet toch dat ik een kinderfeestje heb?’ En dan zei ik: ‘Ja tuurlijk, schat’, terwijl ik het gewoon vergeten was. Mijn man wees dan naar de kast, waar allang een cadeautje klaarlag. Ik ben me er wel van bewust dat dit niet een heel normale situatie is. Onze jongste kwam op een gegeven moment thuis nadat ze bij een vriendinnetje had gespeeld en zei: ‘Mama, wat papa allemaal doet, dat doen andere vaders niet, hoor.’

Ik heb het eens meegemaakt dat ik in een meeting zat en door het kinderdagverblijf werd gebeld dat de jongste koorts had en daar dus niet kon blijven. Toen moest ik iedereen in mijn inner circle afbellen om te vragen of iemand alsjeblieft mijn kind kon ophalen. Het is niet fijn om toe te geven, maar mijn werk ging dan toch voor. Op die momenten voelde ik me de meest erge moeder ter wereld, want als je kind ziek is, hoor je daar naartoe te gaan, maar ik kon echt niet weg in mijn functie.

Ook heb ik weleens aan het schoolplein gestaan dat ze zei: ‘Je weet dat je vanochtend op school moet blijven, omdat we iets gaan doen voor alle ouders.’ Dat waren van die momenten dat ik verscheurd werd. Soms kon ik dan nog wel iets regelen, maar ik heb ‘t ook meegemaakt dat ik moest zeggen: ‘Sorry schatje, mama moet echt weg.’ En dan liet ik haar als een ontaarde moeder staan.

LEES MEER

In vertrouwen

Issa: “Toen ik jong was, wilde ik het liefst een groot gezin met zes kinderen en zag ik het wel zitten om fulltime moeder te zijn. Ik kreeg mijn eerste dochter bewust op jonge leeftijd – ik was pas twintig – en het eerste jaar heb ik helemaal niet gewerkt. Ik kwam er echter al snel achter dat thuiszitten niets voor mij was. Bovendien bleek ik niet heel makkelijk zwanger te kunnen worden, dus die wens voor een groot gezin heb ik moeten laten varen. Mijn toenmalige partner en ik gingen al vrij snel uit elkaar en ik ontmoette mijn huidige man, Ted, toen ze bijna vier was. Op dat moment werkte ik al veel, hij heeft me eigenlijk nooit anders gekend. Ik had de mazzel dat hij niet zo ambitieus is, dus ik heb veel vrijheid gekregen om opleidingen te volgen en mezelf verder te ontwikkelen. Zo belandde ik in het zakenleven; ik heb jarenlang in het topsegment gewerkt. Ik moest veel overwerken en was ook in het weekend vaak weg, maar dat was geen probleem, want Ted hield thuis alles draaiende. Inmiddels hadden we samen ook een tweede dochter gekregen en is hij een dag minder gaan werken. Hij werkte bij Strukton, een echte mannenwereld, en werd wel even raar aangekeken toen hij het voorstelde. Ik was er echter heel happy mee, want het gaf mij de vrijheid om mijn ambities waar te maken en mijn kinderen ook een fijne basis te geven.”

“Iedereen heeft het nu over de Luizenmoeder… zo’n soort moeder ben ik dus nooit geweest. Ik stond niet aan het schoolplein te praten met andere moeders, en bemoeide me ook niet met de dingen die daar gebeurden. Ik was die haastige moeder op hakken die de kinderen een zoen gaf en dan snel aan het werk ging. Ik had ook helemaal geen zin om naar de verhalen over de kinderen van anderen te luisteren. Daarmee vertoonde ik misschien geen sociaal wenselijk gedrag, maar ik heb zo vaak gedacht bij die moeders op het schoolplein: Waar maken jullie je druk om?

Het was mijn man die naar schoolavonden ging en mij dan achteraf bijpraatte. Hij was ook degene die pannenkoeken voor de kinderen stond te bakken of cadeautjes kocht voor verjaardagen. Dan zei mijn dochter: ‘Mam, je weet toch dat ik een kinderfeestje heb?’ En dan zei ik: ‘Ja tuurlijk, schat’, terwijl ik het gewoon vergeten was. Mijn man wees dan naar de kast, waar allang een cadeautje klaarlag. Ik ben me er wel van bewust dat dit niet een heel normale situatie is. Onze jongste kwam op een gegeven moment thuis nadat ze bij een vriendinnetje had gespeeld en zei: ‘Mama, wat papa allemaal doet, dat doen andere vaders niet, hoor.’

Ik heb het eens meegemaakt dat ik in een meeting zat en door het kinderdagverblijf werd gebeld dat de jongste koorts had en daar dus niet kon blijven. Toen moest ik iedereen in mijn inner circle afbellen om te vragen of iemand alsjeblieft mijn kind kon ophalen. Het is niet fijn om toe te geven, maar mijn werk ging dan toch voor. Op die momenten voelde ik me de meest erge moeder ter wereld, want als je kind ziek is, hoor je daar naartoe te gaan, maar ik kon echt niet weg in mijn functie.

Ook heb ik weleens aan het schoolplein gestaan dat ze zei: ‘Je weet dat je vanochtend op school moet blijven, omdat we iets gaan doen voor alle ouders.’ Dat waren van die momenten dat ik verscheurd werd. Soms kon ik dan nog wel iets regelen, maar ik heb ‘t ook meegemaakt dat ik moest zeggen: ‘Sorry schatje, mama moet echt weg.’ En dan liet ik haar als een ontaarde moeder staan.

LEES MEER

Wij wonen nu ruim een jaar op dit prachtige eiland. Een droom die voor ons uitkwam, hoewel het eerste half jaar best pittig was. Onze jongste dochter moest zo enorm wennen. Gelukkig was haar school een hele goede keuze (internationale privéschool), waardoor ze toch vrij snel haar plekje vond. Ikzelf besloot na drie maanden om toch vaker terug naar Nederland te gaan. Ik miste het offline contact met mijn klanten en daarbij is Ibiza toch een klein eiland vergeleken met Nederland. Ik begeleid ondernemers om hun leven en bedrijf naar een next level te tillen vanuit authenticiteit, verbinding en vrijheid. Met regelmaat haal ik mijn klanten naar het eiland, maar ook op het eiland zelf weten ze mij al te vinden.

Ibiza heeft een mega hoge trilling qua energie en een bijzondere vibe. Iedereen voelt het, alleen kunnen de meeste mensen het niet benoemen. Als je in de bewustwordingshoek Ibiza noemt, koppelt bijna iedereen dat aan spiritualiteit. Retraits, yoga, enzovoorts. Ikzelf ben meer van het down to earth. Spiritualiteit is voor mij niets anders dan bewustzijn. Vanuit dat bewustzijn kan je authentieke keuzes voor jezelf maken. Weer herinneren wie je werkelijk bent als je je belemmerende overtuigingen en conditioneringen loslaat.

We moeten juist alle kanten van Ibiza zien, ervaren, omarmen. Dat betekent niet per definitie met een pil op op een strandfeestje belanden. Als je dat juist wel wilt ervaren, all is good. Dansen, ontmoeten, verbinden. Dit is waar het voor mij hier op het eiland over gaat. Alles mag, alles kan. Je kunt jezelf zijn. Dat zie je ook aan de groepen mensen die zich samen vormen. Mensen die in Nederland niet zo snel aan een tafel zitten, omdat er een oordeel tussenhangt.

Ik noem het eiland altijd mama Ibiza. Ze geeft je exact waar je voor komt. Door de energie en hoge trilling ga je onwijs snel in je ontwikkeling en transformatie. Daarom zijn de retraites en dergelijke nog steeds zo immens populair op het eiland. Zelf doe ik een driedaagse deep dive met mijn klanten. Onwijs intensief, maar zo ontzettend krachtig. Zeker hier op het eiland ga je binnen no time door je shit en ego heen. Tenminste… als je ervoor openstaat. Ik heb dat zelf ook in tienvoud mogen ervaren.

Ik begrijp wel waarom spiritual seakers naar dit eiland komen. De vibe, energie, maar ook de natuur. Als ik in de ochtend wakker word in onze villa en de vogels buiten hoor en de zon naar binnen zie schijnen, dan ben ik al direct in een staat van grote bewustzijn. Het zo kunnen leven en volledig op alle niveaus vrijheid kunnen voelen, want dat is wat Ibiza mij geeft, is echt een true blessing.

Wij wonen nu ruim een jaar op dit prachtige eiland. Een droom die voor ons uitkwam, hoewel het eerste half jaar best pittig was. Onze jongste dochter moest zo enorm wennen. Gelukkig was haar school een hele goede keuze (internationale privéschool), waardoor ze toch vrij snel haar plekje vond. Ikzelf besloot na drie maanden om toch vaker terug naar Nederland te gaan. Ik miste het offline contact met mijn klanten en daarbij is Ibiza toch een klein eiland vergeleken met Nederland. Ik begeleid ondernemers om hun leven en bedrijf naar een next level te tillen vanuit authenticiteit, verbinding en vrijheid. Met regelmaat haal ik mijn klanten naar het eiland, maar ook op het eiland zelf weten ze mij al te vinden.

Ibiza heeft een mega hoge trilling qua energie en een bijzondere vibe. Iedereen voelt het, alleen kunnen de meeste mensen het niet benoemen. Als je in de bewustwordingshoek Ibiza noemt, koppelt bijna iedereen dat aan spiritualiteit. Retraits, yoga, enzovoorts. Ikzelf ben meer van het down to earth. Spiritualiteit is voor mij niets anders dan bewustzijn. Vanuit dat bewustzijn kan je authentieke keuzes voor jezelf maken. Weer herinneren wie je werkelijk bent als je je belemmerende overtuigingen en conditioneringen loslaat.

We moeten juist alle kanten van Ibiza zien, ervaren, omarmen. Dat betekent niet per definitie met een pil op op een strandfeestje belanden. Als je dat juist wel wilt ervaren, all is good. Dansen, ontmoeten, verbinden. Dit is waar het voor mij hier op het eiland over gaat. Alles mag, alles kan. Je kunt jezelf zijn. Dat zie je ook aan de groepen mensen die zich samen vormen. Mensen die in Nederland niet zo snel aan een tafel zitten, omdat er een oordeel tussenhangt.

Ik noem het eiland altijd mama Ibiza. Ze geeft je exact waar je voor komt. Door de energie en hoge trilling ga je onwijs snel in je ontwikkeling en transformatie. Daarom zijn de retraites en dergelijke nog steeds zo immens populair op het eiland. Zelf doe ik een driedaagse deep dive met mijn klanten. Onwijs intensief, maar zo ontzettend krachtig. Zeker hier op het eiland ga je binnen no time door je shit en ego heen. Tenminste… als je ervoor openstaat. Ik heb dat zelf ook in tienvoud mogen ervaren.

Ik begrijp wel waarom spiritual seakers naar dit eiland komen. De vibe, energie, maar ook de natuur. Als ik in de ochtend wakker word in onze villa en de vogels buiten hoor en de zon naar binnen zie schijnen, dan ben ik al direct in een staat van grote bewustzijn. Het zo kunnen leven en volledig op alle niveaus vrijheid kunnen voelen, want dat is wat Ibiza mij geeft, is echt een true blessing.

Issa: ‘Dat zorgzame zit gewoon niet in mijn systeem’

Moeder: Issa van den Berg (40, begeleidt businessvrouwen)
Kinderen: Charmayne (20) en Vlinder (12)
Burgerlijke staat: getrouwd

“De eerste twee, drie jaar als moeder heb ik volgens de regels van het consultatiebureau geleefd. Ik was jong, single moeder en voelde dat ik onder een vergrootglas lag, maar daarin ging ik wel aan mezelf voorbij. Ik besloot het op mijn eigen manier te gaan doen en heb de drie r’en, rust, regelmaat en reinheid, losgelaten. Ik ben gaan werken, want thuiszitten, vond ik geen flikker aan. Mijn droom van een groot gezin met zes kinderen, liet ik varen. Ik was al bij dat ik Charmayne genoeg aandacht kon geven.

Waar andere moeders met hun kinderen naar de kinderboerderij gingen, zat ik met Charmayne en een vriendin op een terras. Wij dronken wijn, Charmayne zat te kleuren. En niet even, maar rustig een paar uur. Toen ze in groep drie zat, moest ik een keer op school komen. Ze wilde weten of Charmayne wel met andere kinderen omging; ze sprak al zo volwassen. Ze zong ook geen kinderliedjes, maar André Hazes – dát draaide ik met haar. Vlinder heb ik met Ted gekregen, hij is er vanaf het begin voor de kinderen geweest. Ted ging wel met ze naar de kinderboerderij, een prima verdeling toch? Ik heb weleens van Ted moeten horen dat Charmayne een vriendje had. En haar eerste behaatje kocht ze met hem. Op zulke momenten voelde ik de consequenties van mijn invulling van de moederrol wel en dat heb ik ook echt wel even lastig gevonden. Maar spijt? Nee, dat heb ik niet Ik heb mijn dochters heel zelfstandig opgevoed en ik leer ze dat ze voor zichzelf moeten kiezen. Dat doen heel veel vrouwen niet, is mijn ervaring. Ze doen toch wat de maatschappij van ze verwacht; voor de kinderen en het huishouden zorgen.

Charmayne is wel boos op mij geweest toen ze doorkreeg hoe het er in andere gezinnen aan toe ging. Ik heb haar toen wel uitgelegd dat ik haar dat gewoon niet kan geven, dat zorgzame. Dat zit niet in mijn systeem. Een paar jaar terug wilde ik ineens nog een kindje. Dat zag Ted niet zitten. Ik snapte dat wel. Het zou ook niet fair zijn, de zorg zou toch op hem neerkomen. Sinds een jaar wonen we op Ibiza, Charmayne woont bij haar “surrogaat” opa en oma, mijn eigen ouders zijn overleden. Ik ben een week in de maand in Nederland voor zaken, dan zorg ik altijd dat ik haar zie. Onze tijd samen is nu intensiever. Niet iedereen begrijpt mijn keuzes, maar ik weet zeker dat mijn meiden geen liefde missen.”

Charmayne: “Ik mis mama weleens als ze net weer terug is naar Ibiza, maar lang duurt dat niet, want ik heb hier ook mijn eigen leven. Zelf ga ik het later anders doen. Ik wil een moeder/moeder zijn, dat past meer bij mij. Ik neem mijn moeder niet kwalijk dat zij het anders heeft gedaan. Ik ken haar alleen maar zo en ik ben aan liefde niets tekortgekomen.”

Vlinder: “Mama werkt meer dan andere moeders, dat valt me wel op. Maar mijn vader is er weer meer dan andere vaders, dat is wel gezellig. Als ik mama een cijfer moet krijgen, geef ik haar een tien. Ze is echt heel lief.”

Issa: ‘Dat zorgzame zit gewoon niet in mijn systeem’

Moeder: Issa van den Berg (40, begeleidt businessvrouwen)
Kinderen: Charmayne (20) en Vlinder (12)
Burgerlijke staat: getrouwd

“De eerste twee, drie jaar als moeder heb ik volgens de regels van het consultatiebureau geleefd. Ik was jong, single moeder en voelde dat ik onder een vergrootglas lag, maar daarin ging ik wel aan mezelf voorbij. Ik besloot het op mijn eigen manier te gaan doen en heb de drie r’en, rust, regelmaat en reinheid, losgelaten. Ik ben gaan werken, want thuiszitten, vond ik geen flikker aan. Mijn droom van een groot gezin met zes kinderen, liet ik varen. Ik was al bij dat ik Charmayne genoeg aandacht kon geven.

Waar andere moeders met hun kinderen naar de kinderboerderij gingen, zat ik met Charmayne en een vriendin op een terras. Wij dronken wijn, Charmayne zat te kleuren. En niet even, maar rustig een paar uur. Toen ze in groep drie zat, moest ik een keer op school komen. Ze wilde weten of Charmayne wel met andere kinderen omging; ze sprak al zo volwassen. Ze zong ook geen kinderliedjes, maar André Hazes – dát draaide ik met haar. Vlinder heb ik met Ted gekregen, hij is er vanaf het begin voor de kinderen geweest. Ted ging wel met ze naar de kinderboerderij, een prima verdeling toch? Ik heb weleens van Ted moeten horen dat Charmayne een vriendje had. En haar eerste behaatje kocht ze met hem. Op zulke momenten voelde ik de consequenties van mijn invulling van de moederrol wel en dat heb ik ook echt wel even lastig gevonden. Maar spijt? Nee, dat heb ik niet Ik heb mijn dochters heel zelfstandig opgevoed en ik leer ze dat ze voor zichzelf moeten kiezen. Dat doen heel veel vrouwen niet, is mijn ervaring. Ze doen toch wat de maatschappij van ze verwacht; voor de kinderen en het huishouden zorgen.

Charmayne is wel boos op mij geweest toen ze doorkreeg hoe het er in andere gezinnen aan toe ging. Ik heb haar toen wel uitgelegd dat ik haar dat gewoon niet kan geven, dat zorgzame. Dat zit niet in mijn systeem. Een paar jaar terug wilde ik ineens nog een kindje. Dat zag Ted niet zitten. Ik snapte dat wel. Het zou ook niet fair zijn, de zorg zou toch op hem neerkomen. Sinds een jaar wonen we op Ibiza, Charmayne woont bij haar “surrogaat” opa en oma, mijn eigen ouders zijn overleden. Ik ben een week in de maand in Nederland voor zaken, dan zorg ik altijd dat ik haar zie. Onze tijd samen is nu intensiever. Niet iedereen begrijpt mijn keuzes, maar ik weet zeker dat mijn meiden geen liefde missen.”

Charmayne: “Ik mis mama weleens als ze net weer terug is naar Ibiza, maar lang duurt dat niet, want ik heb hier ook mijn eigen leven. Zelf ga ik het later anders doen. Ik wil een moeder/moeder zijn, dat past meer bij mij. Ik neem mijn moeder niet kwalijk dat zij het anders heeft gedaan. Ik ken haar alleen maar zo en ik ben aan liefde niets tekortgekomen.”

Vlinder: “Mama werkt meer dan andere moeders, dat valt me wel op. Maar mijn vader is er weer meer dan andere vaders, dat is wel gezellig. Als ik mama een cijfer moet krijgen, geef ik haar een tien. Ze is echt heel lief.”

INSPIRATION.

FOLLOW ME ON INSTAGRAM